نوشته‌ها

بازی سنتی طناب کشی

نام بازی: طناب کشی
نام محلی: ایپ چکدی
اهداف کلی: رشد اجتماعی کودک، پرورش ماهیچه ها، افزایش نیروی استقامت
اهداف جزئی: ایجاد زمینه برای تلاش و رقابت سالم
تعداد بازیکن: ۶ الی ۸ نفر
سن بازیکنان: ۷ الی ۱۳ ساله
ابزار لازم: یک رشته طناب به طول ۳ متر و یک قطعه گچ
محوطه بازی: هوای آزاد

شرح بازی:

در این بازی کودکان هم سن و سال، به دو گروه مساوی تقسیم می شوند و به صورت دو گروه ستونی روبروی هم قرار می گیرند (بهتر است نفرات اول قدری قوی تر باشند)
خط وسط به وسیله ی گچ مشخص می شود.
دو گروه از طناب می گیرند و با سوت مربی یا معلم ورزش شروع به کشیدن طناب به طرف خود می کنند.
در این بازی گروهی برنده می باشد که طناب را آنقدر کشیده باشند که نفر اول گروه مقابل، از خط وسط گذشته باشد.
نکات:
این بازی به شکل دیگری که فقط نیم متر طناب لازم است و فقط نفرات اول از آن می گیرند و می کشند و بقیه بازیکنان هر گروه ، پشتا پشت، از کمر یکدیگر می گیرند اجرا می گردد.
این بازی فعلاً در اکثر مدارس ایران در ساعات ورزش و زنگ تفریح انجام می پذیرد.

نتیجه بازی: در این بازی افراد گروه به دنبال کسب موفقیت همکاری و همیاری بیشتری از خود نشان می دهند که در رشد شخصیت کودک مؤثر می باشد. این بازی پایداری و استقامت کودکان را در برابر ناملایمات زندگی آینده افزایش می دهد.

#بازی #سنتی #کودک

بازی سنتی بشین و پاشو

نام بازی : بشین و پاشو
نام محلی : بشین و پاشو
اهداف کلی: تقویت عضلات پا
اهداف جزئی: تمرکز حواس و بهبود سرعت عمل ها
تعداد بازیکن: به تعداد افراد داوطلب
سن بازیکنان: ۶ الی ۱۳ ساله
ابزار لازم: ندارد
محوطه بازی: ۱۰ × ۱۰ متر

#بازی #سنتی #کودک

بازی سنتی شهر، شهر

نام بازی: شهر، شهر
نام محلی: شهر، شهر
اهداف کلی: پرورش قدرت حافظه، سرعت در انجام عکس العمل ها
اهداف جزئی: دقت و هوشیاری در گفت و شنود
تعداد بازیکن: دانش آموزان یک کلاس (حداقل ۱۰ نفر)
سن بازیکنان: ۷ الی ۱۲ ساله
ابزار لازم: گچ و تخته سیاه و پاک کن
محوطه بازی: کلاس درس

شرح بازی:

مربی برای هریک از دانش آموزان، نام شهری را انتخاب می کند و این اسامی توسط یکی از آنها روی تخته سیاه نوشته می شود. اکنون همه، نام شهری خود را می دانند. مربی شروع بازی را توسط یکی از بچه ها (مثلاً: تهران) اعلام می کند، او بایستی مقصد را در نظر بگیرد (مثلاً اصفهان) و این جمله را ادا کند، تهران میره اصفهان!
دانش آموزی که نام او اصفهان است، بلافاصله بدون مکث و اشتباه، شهری را به عنوان مقصد در نظر گرفته (مثلاً تبریز) می گوید: اصفهان میره تبریز … تبریز میره آبادان … آبادان میره چاه بهار … و …
هر یک از آنها اشتباه و یا مکث کند سوخته و از دور بازی خارج می شود و نام شهری او نیز از تخته سیاه پاک می شود، تا سایرین متوجه، و آن را به عنوان مقصد بر زبان نیاورند که باعث سوختن آنها خواهد شد. دوباره با اشاره ی مربی یکی از دانش آموزان، بازی را از نو آغاز می کند.
نکات:
این بازی به شکل مشابهی در کلاس درس قابل اجراست، ابتدا از شماره ۱ الی … برابر تعداد دانش آموزان روی تخته سیاه نوشته می شود و بچه ها نیز از ۱ الی … نامگذاری می شوند.دو نفر از آنها به جای شماره، با عنوان های حسن و حسین، در پای تخته سیاه ایستاده، عنوان خود را می نویسند. بازی را همیشه حسن شروع می کند. مثلاً: حسن میگه حسین … حسین میگه ۲۹ … ۲۹ میگه ۱۲ … ۱۲ و یا شاید حسن و شاید هم حسین …باز، هر یک مکث و یا اشباه کند، سوخته و از دور بازی خارج می شود. ضمناً هر کدام بتواند باعث سوختن حسن و یا حسین شود پای تخته سیاه آمده، جای او را می گیرد و شماره ی قبلی خود را پاک می کند.این بازی به نام حسن و حسین مشهور است.
بد نیست بدانیم که در این بازی، می توان از نام حیوانات، پایتخت ها و هر چیز دیگر استفاده کرد.

#بازی #سنتی